John Steinbeck

Cytat ot tak sobie. Bezsenność, kolejna kawa, papieros. Na przemian przeglądam ostatniego włoskiego Vogue i czytam Steinbeck’a. ziew

Aneta Kowalczyk

Jacek Grobelny

Robert Nawara

Bartek Sejwa

Bartek Wardziak

Marcin Wasiołka

Lucas Tomaszewski

Hadrian Kubasiewicz

Jarek Konarzewski

Remigiusz Kozdra

Bartek Ramza

No i mój kolega Jacek Brzozowski odpalił niedawno stronę:

Przez ładne parę lat praca była także moim hobby, któremu oddawałem się bez reszty. Właściwie ja miałem (i mam) takie sympatyczne, płatne hobby. A fotografia jako jeden z wielu obszarów moich zainteresowań stała tak trochę na uboczu. Ot, ładna aczkolwiek nieśmiała panienka pod ścianą. Taka co to i uwagę zwraca, ale zatańczyć z nią coś konkretniejszego to raczej nie mamy ochoty. Że już nie wspomnę o pójściu “na pięterko”.

Niby fotografia była gdzies blisko od kiedy pamiętam, od pierwszej Smieny, ale jakoś mnie nie wciągała mocno. I nagle bum. Nagle się budzę i stwierdzam z nieudawanym zdziwieniem, że jaram się pstrykaniem. No przecież nic nowego, przecież zawsze coś fociłem. Mniejsza z tym… jakiś elaborat napisze innym razem.

Kilka linków z naszego rodzimego podwórka: Jacek Grobelny, Marcina Tyszka, Robert Nawara, Bartek Wardziak, Łukasz Tomaszewski, Hadrian Kubasiewicz, Andrzej Frankowski. Polecam i dobranoc.

W każdym razie szkic mam już za sobą, poniżej kilka obrazków “dochodzenia” do etapu szkicu, który jutro wieczorkiem będe wykańczał. I jeśli nie zapomnę robić screenów, albo mnie to za bardzo nie zmęczy to też wrzucę obrazki jak to etapami szło.

A tak na marginesie - strasznie męczący jest alt+print screen - ktoś zna jakieś fajne narzędzie, które mi automatycznie zrobi zrzuty ekranowe? Będe wdzięczny za info.

Bajor… sam nie wiem co o nim mogę powiedzieć. Napewno od zawsze podziwiałem jego wrażliwość i dbałość o detale, niesamowita dykcja, staranność. Taka muzyczna perfekcja. No i przemiłe wspomnienia lekcji języka polskiego z jego mamą (ukłony)…

Sylvian - dla mnie od mniej więcej początku szkoły średniej artysta idealny, pisze, komponuje, gra, maluje, rysuje, rzeźbi. Bardzo mocno siedzi we mnie jego muzyka.

Dziś, jako, że nastrój lekko liryczny - towarzyszą mi dwa kawałki tych panów.

“[...] my love wears forbidden colours [...]“

No i dwa nowe obrazki…

I jeszcze coś: przed chwilą policzyłem - mam rozpoczęte i nieskończone 32 obrazki;) Będzie co robić w najbliższym czasie. Szykuję się też do podrukowania wszystkiego wreszcie porządnie (Giclee) na płótnie. Wpadł mi w oko Qprint. Ma ktoś doświadczenie z nimi? jakieś opinie?

Aha, fajnie mieć przyjaciół w pracy. Dzięki chłopaki za pomoc. Piona.

Powyżej moja wersja plakatu, poniżej oryginalna wersja.

I co, która lepsza? ;-)
Anyway, zapraszam serdecznie.

Warto pooglądać wszystkie prace Roberta na DA i jego stronę. Polecam.

A sporo innych obrazków można oglądać na jego stronie domowej:
www.armando-huerta.com

Moja przygoda z rysunkiem, malarstwem, itp, zaczęła się gdy zdecydowałem się studiować na wrocławskiej architekturze. Wprawdzie wcześniej sporo rysowałem ale raczej dla zabawy i nie miałem o tym większego pojęcia. Wszystko zaczęło się na kursach przygotowawczych do egzaminów. Odkryłem wtedy jak mało wiem o rysunku, który za kilka tygodni miał być przedmiotem egzaminu. Watachy zaaferowanych ludzi wkoło, całonocne imprezy w akademiku, opowieści o krwiożerczym profesorze Natusiewiczu, pogaduchy z totalnie zafascynowanymi rysunkiem ludźmi, a przede wszystkim krażące z rąk do rąk, kserowane kopie książek Andrew Loomis’a: “Figure drawing for all it’s worth”, “Drawing the head & hands”, “Successful drawing”, “Creative illustration”, “Fun with a pencil”, “The eye of the painter and the elements of beauty”. Do tej pory mam pożółkłe już kopie tych książek. Wydałam wtedy majątek na ksero i oprawianie - ale było warto. Uśmiecham się sam do siebie gdy wspominam jak siedziałem z wypiekami na twarzy przeglądając je strona po stronie, szkic po szkicu. Loomis dla mnie osobiście jest klasykiem, a z rozmów z wieloma ludźmi wiem, że nie tylko dla mnie. Po sieci od lat krążą kopie tych książek w PDF’ach, więc nietrudno było je wygooglać.

Kolejnym cenną pozycją była książka “The Practice and Science of Drawing”, której autorem jest Harold Speed, pierwszy raz wydana w 1917 roku w Londynie. Cudowna, fascynująca lektura. I naprawdę nie straciła przez tyle lat na aktualności. Od znajomych wiem, że czesto polecana jest przez wykładowców Akademii Sztuk Pięknych. Do kompletu polecam też “Oil Painting Techniques and Materials” tego samego autora.

Bardzo dobrą kasiążką jest “Der Nackte Mensch” autorstwa Gottfried’a Bammes’a. Sporo o anatomii, budowie człowieka, jego proporcjach. 465 stron, masa przykładów mistrzostwa w sztuce rysowania i dużo różnych modeli/modelek w różnym wieku. Polecam. Ponadto bardzo cenna jest też kolekcja książek George Bridgman’a: “Constructive Anatomy”, “The Human Machine”, “Bridgman’s Complete Guide To Drawing From Life” (po zassaniu tej ostatniej trzeba ręcznie dodać rozszerzenie *.pdf).

Przed chwilą, w czasie przerwy na kawę, zacząłem szperać w sieci szukając ciekawostek na temat gwiazd kina tamtej epoki i klikając na chybił trafił linki z googla trafiłem na świetną galerię zdjęć: Rebel Without a Cause’s photostream (Flickr). Niesamowity klimat mają te fotki, naprawdę. Fajnie, że ktoś pozbierał w jednym miejscu tyle urokliwych, old school’owych obrazków. Polecam, naprawdę.

Niedługo znów podrukuję sobie trochę obrazków w większym formacie (bo dopiero wtedy tak naprawdę widać efekt pracy) a do tego kończę składać swój własny kalendarz z moimi maziajami.

Wzór

i efekt…

Ponadto, doświadczyłem ostatnio uczucia zbytniego skomplikowania mojego życia. Następstwem tego było ogromna potrzeba uproszczenia tzw. “spraw”. Zazwyczaj w takich sytuacjach robię dobrą, mocną kawę, zapalam papierosa i siadam nad kartką papieru robiąc listę wszystkich spraw, którym aktualnie poświęcam choćby wycinek mojej uwagi. Tak było i teraz - pionowa krecha na kartce i podział na prywatne i zawodowe. W miarę pisania z coraz większym przerażeniem stwierdzałem, że chyba jestem nienormalny biorąc na siebie tak wiele spraw. Kartka się skończyła, wziąłem drugą i ją także zapełniłem. Katastrofa. Żaden normalny człowiek nie robi sobie samemu takiego kuku. I nic mi nie pomogła świadomoć, że przecież najlepiej i najwydajniej działam pod dużym obciążeniem. Przegiąłem - tylko takie określenie przychodzi mi do głowy. Sam nie wiem na czym to polega ale wiem, że mój apetyt na działanie i adrenalinę a także niechęć do bezczynności czasem płatają mi figle.

W zasadzie nic złego nie widzę w tym, że mam tzw. masę roboty. Refleksja przychodzi wtedy gdy mając sporą dozę autoironii i samokrytyki zauważam spadek jakości związany ze zbyt dużą ilością spraw. I dobrze jeśli taka refleksja przychodzi, bo łatwo w codziennej gonitwie przegapić takie rzeczy. Pisząc “spadek jakości” nie mam na myśli spadek jakości produkcji, chyba wręcz przeciwnie. W moim przypadku bardzo duże obciążenie w zakresie np. projektowania czasem działa wręcz odwrotnie - odblokowuje mi abstrakcyjne myślenie na poziomie, który wydaje mi się niedostępny w spokojniejszych okresach. Ale problem jest, problem polega na tym, że zawsze lubiłem bardzo dużo uwagi poświęcać każdemu detalowi każdej sprawy, którą się zajmuję. A w chwili obecnej nie zawsze mogę swój czas poświęcić detalom, w każdym razie nie tyle czasu ile bym chciał, co mnie czasem drażni. Właściwie częściej niż czasem.

Gdy zastanawiam się nad tym wiem jedno - napewno zmienił się mocno charakter czynności związanych z moją pracą zawodową, mam tego świadomość. Ale nawet mając taką świadomość nie zawsze udaje mi się zapanować nad samym sobą. Na szczęście nabieram w tym coraz większej wprawy - w kontrolowaniu samego siebie. W zarządzaniu samym sobą. Wiem, że czasem wspomnienie czasów freilanserki, tęsknota za byciem “jednoosobową orkiestrą” i samodzielnym zgarnianiem poklasku pcha mnie zdradliwie na mieliznę, ale z satysfakcją muszę przyznać, że sporo wprawy nabrałem w uciekaniu od mysli “sam zrobię to najlepiej”. Nie mogę jeszcze powiedzieć - jest idealnie, ale mogę powiedzieć - jesem na dobrej drodze.

Dość dobrze, zwięźle i krótko problemy osób takich jak ja (przechodzących od funkcji Chief Everything Officer do bardziej doprecyzowanego zakresu obowiązków) opisał Scott Belsky (Behance) w tekście “No Longer a Solo Show: Becoming A Business”. Nie będe się wgłębiał w omówienie, każdy niech sam wyciągnie z tego krótkiego tekstu wnioski. Najistotniejsze wydaje mi się nabycie umiejętności delegowania zadań, precyzyjnego i przemyślanego delegowania zadań. W tym zakresie polecam kolejny tekst Scotta: “Dealing With Delegation: Quick Tips”. Nie są to oczywiście opracowania wyczerpujące tematykę szeroko pojętego zarządzania zespołem, ale sądzę, że dość dobrze w paru zdaniach nakreślają problematykę.

A wracając do upraszczania życia… Napisałem listę, zaznaczyłem sprawy bardzo ważne, mniej ważne i mało ważne. A potem jeszcze raz - bo okazało się, że właściwie wszystkie sprawy są bardzo ważne. A czwartym podejściem wyszła mi lista o połowę krótsza niż na początku. Fiu, fiu, to się nazywa sukces. A właściwie jego połowa bo od jutra trzeba zacząć to realizaować;)

Trochę pokrewna sprawa, która dopadła mnie jakiś tydzień temu (wielkie porządki, ha!) to eliminowanie wszelkich “bardzo ważnych przedmiotów” z mojego otoczenia (chodzi głównie o biuro). Mam niestety taką przypadłość, że bywam dość sentymentalny i przywiązuję się do przedmiotów, a właściwie do ich roli w moim życiu. Mam na myśli wszystkie te nikomu niepotrzebne rzeczy, z którymi czasem poprzez silę wspomnień jakiś przeszłych wydarzeń ciężko się rozstać. Bo przypominają to czy owo, bo wzbudzają pozytywne emocje, bo powodują uśmiech na twarzy. Siłą rzeczy takich przedmiotów z czasem przybywa i pojawia się problem przestrzeni do ich przechowywania. Oczywiście wszystkie są niezbędne, wszystkie są ważne, itepe itede. Tylko, że zaczyna brakować powietrza i człowiek bywa uduszony przez gadżety.

Doznając braku powietrza mi przestrzeni i próbując pozbyć się niepotrzebnego (o rany wreszcie to do mnie dotarło!) bagażu przeszłości zabrałem się kilka dni temu za porządki. Przyznam, ze samo przeglądanie wszystkich tych szpargałów i papierzysk bywa dla mnie ciekawym zjawiskiem. No i zazwyczaj zabiera sporo czasu. Bo przecież każdy duperel trzeba “pomacać” przywołując w pamięci czasem zabawne a czasem mniej zabawne historie. Ale udało się! Wywaliłem “w kosmos” masę rzeczy, w tym (o zgrozo!) materiały do wykonania strony www od jednego z pierwszych moich klientów. Tak lekko licząc miały jakieś 10-11 lat. Nie powiem, nie powiem, urok jakiś jest w tych pożółkłych już notatkach i szkicach, de facto jest to kawał mojego zycia. Co ciekawsze “sztuki” poskanowałem, trochę zostało w specjalnym kartonie (bo oryginały kiedyś będą bardzo cenne, hehe). Efekt był taki, że z kilkunastu kartonów zostały mi 3 (słownie: trzy) nieduże pudła, które swobodnie zmieściły się na szafie. I super. Za jednym zamachem załatwiłem dwie sprawy - oderwanie się od rzeczywistości i sentymentalną podróż wiele lat wstecz, a także zwyczajne, prozaiczne uporządkowanie otoczenia.

Co ciekawe, dziś na blogu biznes bez stresu znalazłem notatkę o takim właśnie jak moje - sentymentalnym podejściu do “rzeczy”. Czytanie jej wywołało u mnie szeroki uśmiech - ja to już mam za sobą ;-) Ale pomysł z fotografowaniem mi się spodobał, będe musiał przy następnych porządkach zastosować.

I to na tyle, dobranoc.

Generalnie strasznie dużo się dzieje zawodowo, a zmiany na rynku reklamy internetowej widoczne od dość dawna da się odczuć także na poziomie niewielkich firm związanych z kreacją stron www. Choćby takich firm jak nasza. Symptomy tegoż są dość miłe (jeśli mogę to tak nazwać), przekłada się to na coraz ciekawsze zlecenia,a przede wszystkim na ich ogromną ilość. Nie tak dawno pisałem, że jest dobrze, że w zasadzie mamy robotę na kilka miesięcy do przodu zaklepaną. Szczerze mówiąc wtedy zupełnie nie spodziewałem się aż takiego przypływu zleceń jaki obserwuję w chwili obecnej. Kilka miesięcy temu wzrost zainteresowania reklamą internetową wydawał mi się fantastyczny. W tej chwili ciężko mi nawet jakoś to określić, mogę chyba tylko powiedzieć: wow. Wow, bo zamieszanie na rynku związane z poszukiwaniem przez klientów korporacyjnych wykonawców gwarantujących usługi na przyzwoitym poziomie przekłada się na niesamowitą (z punktu widzenia niewielkiej, ale dość dobrze osadzonej w realiach agencji interaktywnej) wręcz zdolność tych klientów do dialogu z wykonawcą a także do zmiany płaszczyzny tego dialogu. To już nie jest szukanie murzyna, firmy krzak, która zrobi jakąś tam gównianą stronę www, byle szybko i byle tanio.

Przykładem jest nasz lokalny, opolski rynek, który kiedyś zwykłem określać żartobliwie “internetowym bantustanem”, na którym królowali watażkowie oczekujący od wiernych poddanych niewolniczej pracy za darmo lub za makabrycznie małą stawkę. Ostatnie miesiące i związane z nimi pozytywne niespodzianki co do postawy wielu firm zweryfikowały wiele moich poglądów. A przede wszystkim pozwoliły mi spoglądać z zupełnie innej perspektywy na potencjał lokalnych klientów. Odwrót od szablonowych, pudełkowych serwisów www, potężne ssanie skierowane na tuningowane pod klienta usługi, z wyraźnie określonym celem (handlowym i marketingowym) i precyzyjnie określonym oczekiwanym efektem. Już nie wystarczy zaistnieć w internecie. Istnieje każdy, nawet przysłowiowa Kasiunia Kowlaska ze swoim blogaskiem, na którym ziomy wpisują komcie.

Być albo nie być (w internecie) przestało być pytaniem zasadniczym dość dawno. I w zasadzie tak jak w każdej innej dziedzinie aktywności komercyjnej, różni gracze poszczególnych nisz, rynków i branż budzili się przez ostatni rok w różnych momentach. Mniej lub bardziej z ręką w nocniku. Bo niestety powstające jak grzyby po deszczy agencje, agencyjki, firmy i firemki “robiące strony” nie są de facto w stanie zaspokoić potrzeb coraz bardziej zorientowanych zarówno w temacie jak i w kwestii efektów klientów.

Kilka już razy mój przyjaciel i wspólnik - Krzysiek, mówił: “Piotr jak to dobrze, że kilka lat temu nie odpuściliśmy i trzymaliśmy się zasady robienia dobrze i za dobrą kasę.” A bywało różnie, nieraz człowiek wątplił w sens, miewał gorsze chwile gdy wydawało się, że trzeba będzie zwijać manatki, że nie ma takim mieście jak Opole miejsca na niszę usług “lepsiejszych”. Rzeczywistość pokazała, że jest jednak inaczej. Miejsce jest, a do tego zaczęliśmy zbierać profity kilkuletniej ciężkiej pracy. Na początku nazwijmy to kariery zwyczajnie nie widziałem potrzeby reklamowania się. Lub też nie miałem na to budżetu. I na kilka lat przed tym gdy poznałem definicję marketingu szeptanego, wirusowego - intuicyjnie uznałem, że to jedyna właściwa forma reklamy dla firmy próbującej wypracować pozycję na lokalnym rynku. Dziś nie wydając złotówki na reklamę mam klientów, którzy przy wódce, grilu, czymkolwiek wymieniają sie moim numerem telefonu. O takej pajęczynie kontaktów i warości rekomendacji pisał kiedyś Alex Barszczewski na swoim blogu. Polecam.

Kilka razy już w tym wpisie przewijało się okreslenie “lokalny rynek”. Związane jest to z moim faktycznym przywiązaniem do Opola, a także niezmiennym odrzucaniem ofert pracy w większych “organizacjach”, czasem naprawdę interesujących ofert - to muszę przyznać. Powodów było kilka - pierwszy, podstawowy - powiązania rodzinne. Po różnych życiowych perturbacjach tak się poukładało, że moja ukochana córa zamieszkuje Opole. Dla mnie decyzja w kwestii miejsca zamieszkania mimo kuszenia różnymi “błyskotkami” była dość łatwa - zostałem w Opolu by być blisko niej. Kariera karierą, praca pracą ale priorytety nigdy mi się nie zmieniły. I nie sądzę aby nastąpiło to kiedykolwiek.

I muszę przyznać, że dość ciekawe było obserwowanie wszelkich zmian zachodzących w szeroko pojętym internecie z perspektywy tegoż właśnie lokalnego rynku. O ile kilka lat temu stykałem się z paradoksalnymi sytuacjami gdy prezes sporej, mocno rozbujanej firmy pytał “internet? to jest to za co płacę synowi takie ogromne rachunki?”, a inny dolewał benzyny do ogniska mojego zdziwienia mówiąc “nie, nie, my już mamy człowieka, on nam to zrobi za 300 zł”. O tyle w chwili obecnej zdarzają mi się sytuacje zgoła odwrotne - gdy z braku czasu w ofercie rzucam cenę wydawałoby się zaporową - dostaję odpowiedź - “Robimy”. Normalnie sielanka, cud, miód, malina - nieprawdaż? Ale jest w tym kilka kruczków. Niestety sytuacje typu “no strings attached” (vide piosenka Depeche Mode) to dość niecodzienne zjawisko w biznesie.

O problemach i punktach krytycznych “być albo nie być” lokalnej firmy zorientowanej na usługi powiązane z kreacją internetową mam sporo wniosków. Kilka razy próbowałem objąć to w jakimś większym opracowaniu. Planów co do tego nie porzucam - coraz lepiej radzę sobie z organizacją czasu - więc i opracowania się pojawią. Mówiąc “bardzo precyzyjnie” - wkrótce ;)

Lekko tylko liżąc temat po wierzchu, powiem, że z mojej perspektywy jako pracodawcy i szefa zespołu najistotniejszym problemem jest człowiek. A konkretnie emigracja zdolnych ludzi do większych miast, co przekłada sie bezpośrednio na problem z kompletowaniem zespołów projektowych na wymarzonym przeze mnie poziomie. A w efekcie oznacza - mniej a dobrze, nie zawsze pozwala robić wszystko co się chce ale za to pozwala dbać o jakość. O stanie wiedzy i kompetencjach absolwentów wszelkich powiązanych z informatyką opolskich uczelni niestety nie mogę powiedzieć nic dobrego. Wyjątki oczywiście są (nasz newbie - Marcin), ale potwierdzają jedynie moje zdanie. Z jednej strony rozumiem doskonale wybywanie młodych ludzi w poszukiwaniu lepszej uczelni, a zdrugiej strony cała ta moja dywagacja na temat lokalnego rynku ma dwa cele: być może kilka osób zorientuje się w jego potencjale i zrozumie, że nie tylko potężna korporacja ze stolicy może dać “fun, knowledge & experience” (w tej lub innej kolejności). Zwłaszcza fun przy pracy jest chyba wizytówką tych mniejszych firm. A i klienci coraz mniej lokalni.

Tak więc, reasumując - jest git. A będzie jeszcze lepiej, i bardzo przyjemnie jest mieć tę świadomość. Sporo satysfakcji daje “dozbrajanie się” by lada chwila ugryźć w tyłek wiekszych graczy ;)

Na zakończenie - kilka lat temu Kuba vel Oko (którego notabene szanuję mimo niegdysiejszych spięć na lini webesteem - towar, heh, stare czasy), wybywając do stolicy, powiedział: “w Opolu nie da się z tego wyżyć”. Otóż da się. Wprawdzie wtedy nie byłem tego aż tak bardzo pewny jak dziś, ale jednak… czułem pod skórą, że ktoś musi zaorać to pole.

Z ciekawych linków, które ostatnio wpadły mi w oko - polecam artykuł w Marketing & More pod tytułem: “Interaktywne zbrojenia”.

A z ciekawostek wyszperanych w sieci polecam stronę Iwony Drozdy (eeritrocite.com), wygrzebane na deviantarcie.

Przed chwilą dostałem odpowiedzi od dwóch klientów akceptujące koncepcje graficzne tematów na początek przyszłego roku. Nice. Mam wrażenie, że przedświąteczna atmosfera powoduje mniejsze czepialstwo i ogólną większą komunikatywność. Przyjemnie wymienić bez napinania się trochę technicznych uwag z klientem, podyskutować o zastrzeżeniach i uwagach. Jakoś tak generalnie - chyba święta idą:) I wszyscy w łącznie ze mną bardziej pozytywnie są nastawienie do świata. Po hardkorowych kilku tygodniach działa to jak balsam, uspokaja, wycisza i pozwala zaplanować na spokojnie prace nad następnymi projektami. Dużo tego się szykuje wraz z nowym rokiem, wygląda na to, że robote mamy na jakieś 3-4 miesiąca. Przekrój tematów bardzo różny, od dającego trochę poszaleć i wyżyć się serwisu dla “zakładu fryzjerskiego”, gdzie mamy poprowadzić sesje fotograficzne, zrobić identyfikację, mocny flashowy sajt i zadbać o ogólny look & feel klienta, po oprogramowanie wspierające zarządzanie firmą, pracę rozproszoną, obieg dokumentów itp. Po wdrożeniu naszego autorskiego systemu w jednej z wrocławskich firm dostaliśmy kilka poważnych zapytań ofertowych i wygląda na to, że w przyszłym roku będzie to znaczna część frontu prac. Obaczym, narazie negocjacje w toku.

Dziś po długiej przerwie związanej z nawałem pracy, mam wreszcie znów dla siebie sobotę, taką jak lubię. Spokój, mocna kawka i szperanie w sieci. Miodzio:)
Właściwie dopiero dziś będe mógł poczytać książkę Dominika Kazanowskiego “Nowy marketing w internecie”. Przyszła parę dni temu ale za cholerę nie miałem czasu do niej zajrzeć.

Po wstępnych przekartkowaniu wygląda naprawdę ciekawie, z przyjemnością poczytam.

Wczoraj, w ramach autoprzyjemności nabyłem kilka płyt, w tym płytę Łukasza Zagrobelnego, w radiu lecą na okrągło jego dwa kawałki, dwa pierwsze na płycie, a ja muszę przyznać, że chyba już mi się przejadły i tak naprawdę płyta zaczęła mi się podobać od 3 utworu. Lekki, przyjemny pop, na dość dobrym poziomie. Polecam.

Nie muszę chyba dodawać, że kawa w “Kubku Chucka Norrisa” daje niezłego speeda, ou jea ;-)

Btw 1. w głośnikach najnowsza płyta Queensryche “Take Cover”, tłuste dźwięki, mniam.

Btw. 2. Jutro (właściwie już dziś) odbieram z drukarni serię swoich maziajów w A2, trochę się niecierpliwię bo jeszcze nie drukowałem w takim dużym formacie swoich wypocin i jestem ciekaw jak wyjdzie…

Czas na poranne linki…

Na początek portfolio Darka Osińskiego, podesłał linka kilka dni temu a ja dopiero dziś miałem chwilę, żeby się z nim zapoznać. Patrząc na te prace z perspektywny czasu (podsyłał mi wcześniej linki) widać, że chłopak się rozwija. Całkiem przyjemne rzeczy robi.

Z innej beczki… Ostatnio dość dużo spędziłem czasu przeglądając prace ludzi na deviantarcie, wpadło mi w oko parę osób, ale dziś największe wrażenie zrobiły na mnie prace Cali Rezo. Dla mnie rewelacja - polecam.

Z przyczyn czysto technicznych nie mam w tej chwili czasu na posiedzenia z Asią, na pozowanie, na szkice itp. Poprosiłem więc ją by dała mi kilka swoich zdjęć, najlepiej takich, które jej samej się podobają, a ja sobie coś wybiorę i na tej podstawie spróbuję coś namazać. Pech chciał, że zdjęcia, które Asia mi przesłała zupełnie mi się nie podobają - uważam, że wygląda na nich znacznie gorzej niż na żywo.

Postanowiłem więc puścić wodze fantazji i spróbować namalować Asię w zupełnie innym ujęciu korzystając z jej fotek. Pogrzebałem w internecie szukając zdjęcia jakiejś fajnej babki, a właściwie fajnej babki w jakimś fajnym kadrze. Mój wybór padł na fotkę Eve Mendez (notabene jedna z kobiet, które uważam ideał pod względem urody).

Pokombinowałem, podłubałem i w efekcie powstał taki oto obrazek. Oczywiście trudno oddać efekt obrazka formatu A2 w takim pomniejszeniu. Ale i tak myślę, że wyszło całkiem fajnie.

update: powyżej poprawiony obrazek